De krantenkoppen staan vol van internationale spanningen en fluctuerende gasprijzen. In de wandelgangen van Den Haag klinkt dan al snel de roep: “Kunnen we de gaskraan in Groningen niet toch weer een klein beetje opendraaien?”

Het antwoord moet een onvoorwaardelijk nee zijn !!!

​Het Groningse gasveld is geen technische noodknop die we naar believen kunnen indrukken wanneer de wereldmarkt onrustig is. Het is de bodem onder de voeten van duizenden Nederlanders. Een bodem die letterlijk en figuurlijk onveilig is geworden door decennia aan gaswinning.

Het opofferen van de veiligheid van eigen burgers om een internationaal schaakbordspel te winnen, is een breuk van het sociaal contract. De “ereschuld” aan Groningen los je niet in door oude wonden open te rijten zodra het economisch even tegenzit.

Echte energie-onafhankelijkheid bereiken we niet door terug te grijpen naar de fossiele reserves van gisteren, maar door te investeren in de oplossingen van morgen. De gaskraan moet dicht blijven. Niet omdat we de geopolitiek negeren, maar omdat we onze eigen mensen niet meer negeren.