Beyond the Ceasefire: Why We Must Never Forget the Genocide of the Palestinian People

The news of a ceasefire between Hamas and Israel offers a moment for relief, a desperately needed pause in the relentless violence that has gripped Gaza. For many, this truce represents a step back from the precipice, a flicker of hope for the release of hostages and the delivery of vital humanitarian aid to a besieged population facing starvation and disease.

Yet, as the world breathes a collective sigh of relief, we must be careful not to let the temporary cessation of hostilities obscure the devastating catastrophe that has occurred. This is a moment not for forgetting, but for deeper commitment. We must never allow the so-called “peace deal” to bury the memory and the reality of the genocide inflicted upon the Palestinian people.

A Catastrophe of Historic Proportions

To call the events of the past two years a mere ‘conflict’ or ‘war’ is to diminish the scale of the atrocities committed. The term “genocide” is not used lightly; it is a legal and moral designation that reflects an intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnic, racial, or religious group.

Reports from human rights organizations, legal scholars, and even some UN bodies have pointed to Israel’s actions in Gaza as meeting the criteria for genocide. The statistics are horrifying: tens of thousands killed, a disproportionate number of them women and children; the systematic destruction of civilian infrastructure, including hospitals, universities, and homes; the deliberate obstruction of life-saving aid, leading to widespread famine; and the forced displacement of over 90% of Gaza’s population.

The destruction has been comprehensive, targeting the very conditions necessary for the group’s physical survival. This is not just collateral damage; it is a calculated campaign of erasure that seeks to make life in Gaza fundamentally impossible.

The Truce as a Trap of Complacency

A ceasefire, especially one framed around prisoner exchanges and temporary aid, risks becoming a psychological tool for the world to move on. It allows politicians to claim a diplomatic victory, and it encourages media cycles to shift their focus. The immense suffering of the Palestinian people, however, did not begin and will not end with this truce.

We must resist the urge to believe that a pause in the bombing equates to justice.

We must remember:
* The Dead: The tens of thousands of lives lost, each a son, daughter, mother, or father, whose futures were stolen. Their memory demands accountability.
* The Displaced: The millions of Palestinians who have been made refugees in their own land, whose homes are rubble, and whose future remains uncertain. Their right to return must be upheld.
* The Occupied: The ongoing reality of the occupation, apartheid, and systematic human rights violations that precede and underpin the current war. The root causes of the violence remain unaddressed.

Accountability is Non-Negotiable

This moment of truce should not be a curtain call but an intermission, one during which we redouble our efforts to ensure justice and accountability. The focus must shift from a temporary halt in violence to demanding a permanent end to the conditions that enable it.

Forgetting the scale of the destruction—the widespread, systematic targeting of a civilian population—would be the ultimate betrayal of the victims. It would signal to the perpetrators that genocide can be committed without lasting consequence, merely requiring a temporary pause when international pressure becomes too great.

The fight for Palestine is a fight for humanity. It is a demand for the rule of law to apply universally, for the Genocide Convention to be enforced, and for the right of the Palestinian people to live in freedom, dignity, and security to be realized.

The ceasefire is a silence. It is not an absolution. We must use this quiet moment not to forget, but to solidify our commitment to justice until the genocide is recognized, the perpetrators are held accountable, and the fundamental rights of the Palestinian people are restored. We will not forget.

De Onvervreemdbare Waarde: Waarom hogere defensie-uitgaven niet ten koste mogen gaan van de Zorg

De wereld is veranderd. De noodzaak om te investeren in onze veiligheid en Defensie is door de huidige geopolitieke situatie weer onmiskenbaar op de agenda gekomen. Meer middelen voor onze strijdkrachten, om te voldoen aan NAVO-normen en om onze mensen en belangen te beschermen, lijken onvermijdelijk.
Maar de manier waarop we deze investeringen financieren, is een cruciale, fundamentele keuze voor onze samenleving. De recente discussie waarin hogere defensie-uitgaven direct gekoppeld worden aan (soms forse) bezuinigingen op de zorg, is kortzichtig, gevaarlijk en gaat voorbij aan de kernwaarden van een welvarend land.

Zorg en Veiligheid: Geen communicerende vaten

Het is een veelgebruikte, maar valse tegenstelling: óf meer tanks, óf betere ouderenzorg. Een moderne staat heeft de plicht om in beide te voorzien. Veiligheid en een sterke krijgsmacht zijn essentieel voor de soevereiniteit en stabiliteit. Maar wat hebben we aan veiligheid buiten onze grenzen, als de menselijke veiligheid binnen onze grenzen in gevaar komt?
De zorg is de ruggengraat van onze sociale zekerheid. Het gaat om toegankelijke ziekenhuizen, de beschikbaarheid van goede wijkverpleging, en de onmisbare hulp voor onze ouderen. Bezuinigen op deze vitale sector heeft directe en ingrijpende gevolgen voor de meest kwetsbaren in onze samenleving en voor de duizenden zorgprofessionals die al onder hoge druk staan.

De Economische en Sociale Impact van Zorgbezuinigingen

Bezuinigen op de zorg is economisch gezien een dubieuze keuze:
* Hogere Indirecte Kosten: Beperkte toegang tot zorg leidt tot uitstel van behandeling, langere ziekteverzuim en een daling van de arbeidsproductiviteit. Een gezonde bevolking is de basis van een sterke economie.
* Krapte op de Arbeidsmarkt: De zorgsector kampt al met ernstige personeelstekorten. Bezuinigingen, bijvoorbeeld door versobering van het basispakket of hogere eigen risico’s, verhogen de werkdruk en maken de sector minder aantrekkelijk. Dit leidt tot een vicieuze cirkel van slechtere zorg en meer uitstroom.
* Toenemende Onzekerheid: Een sterke verzorgingsstaat creëert vertrouwen en sociale cohesie. Het afbreken van de zekerheid van goede zorg ondermijnt dit vertrouwen en kan leiden tot grotere sociale ongelijkheid, waarbij alleen de rijken zich nog de beste zorg kunnen veroorloven.

Waar halen we het geld vandaan? De echte keuzes

Het argument dat ‘er ergens bezuinigd moet worden’ omdat ‘gratis geld niet bestaat’ is te simpel. Het verhult dat er andere, politiek moeilijkere, maar budgettair veel effectievere keuzes zijn:
* Belastinghervorming: Er is structurele ruimte te vinden door het belastingstelsel eerlijker in te richten. Denk aan het aanpakken van mazen en onnodige regelingen voor grote bedrijven, of een herziening van de belasting op vermogen. Zoals vakbonden al bepleiten, kan het dichten van belastinglekken en het herzien van fiscale regelingen aanzienlijke miljarden opleveren. [1]
* Europese Flexibiliteit: De Europese begrotingsregels bieden vaak ruimte, of staan in ieder geval discussie toe, om bepaalde defensie-uitgaven incidenteel of buiten het reguliere begrotingstekort te houden. Deze opties moeten ten volle worden benut, in plaats van onmiddellijk in de sociale potten te grijpen. [2]
* Efficiëntie in Defensie: Hoewel Defensie moet groeien, moet ook hier kritisch gekeken worden naar doelmatigheid en de lessen uit eerdere, kostbare inkooptrajecten. Duurzaamheid en innovatie in de defensie-industrie kunnen ook economische spin-offs creëren.

Conclusie

Investeren in Defensie is investeren in de bescherming van onze waarden. Maar één van de belangrijkste waarden die we te beschermen hebben, is de solidariteit en de zorg voor elkaar. De keuze voor hogere defensie-uitgaven hoeft niet te leiden tot bezuinigingen op de zorg. Dit is een politieke keuze, geen economische noodzaak.
Laten we als samenleving de moed tonen om de benodigde extra middelen te vinden door middel van een eerlijke en structurele herverdeling, in plaats van onze meest essentiële voorzieningen te ondermijnen. Een land dat zijn burgers niet kan genezen, kan zichzelf niet effectief verdedigen. Zorg en Veiligheid verdienen beide de hoogste prioriteit.

Bronvermelding

[1] FNV (Dick Koerselman), “Nee, we hoeven niet te bezuinigen op de samenleving om te investeren in defensie.” (Betreft het pleidooi voor inkomstengroei via belastinghervormingen, zoals aanpakken van de bedrijfsopvolgingsregeling).
[2] Instituut PE/Montesquieu Instituut, “Oplossen van de begrotingspuzzel vraagt om kiezen in de zorg en bij defensie.” (Betreft de analyse van structurele versus incidentele defensie-uitgaven en de Europese begrotingsregels).
Algemene context en noodzaak tot keuze:
* CPB (Centraal Planbureau): Doorrekeningen van verkiezingsprogramma’s, waaruit blijkt dat veel partijen de hogere defensie-uitgaven (NAVO-norm) dekken met bezuinigingen op de zorg.
* Gupta Strategists: Rapport over de impact van hoge defensie-uitgaven op de zorgsector.
* Diverse nieuwsbronnen (Skipr, NOS, etc.): Verslaglegging van politieke standpunten en de dreiging van bezuinigingen in de zorg als gevolg van de NAVO-norm.

The Irony of the ‘Weaponization’ Claim: Is Trump Doing Exactly What He Decried?

For years, Donald Trump and his allies have loudly claimed that he was the victim of a coordinated campaign to undermine him—a campaign that allegedly “weaponized” the U.S. Department of Justice (DOJ) and other federal agencies for political ends. This narrative framed his legal troubles as an unprecedented partisan attack, not a matter of impartial justice.
Now a profound and disturbing irony is emerging: President Trump appears to be implementing the very tactics he once accused his opponents of using.
The claim of “weaponization” was originally levied against investigations into his conduct, painting career prosecutors and federal agents as politically motivated actors intent on removing him from power. But the current actions of his administration—including those overseen by the DOJ—suggest a direct reversal of the principle of legal independence he demanded.

The Pivot to Retribution

Since returning to the White House, the focus of the administration has notably shifted from upholding the long-standing norm of DOJ independence to, in the view of many critics, actively pursuing political adversaries.
* Targeting of Critics: There are numerous documented instances, including reports of investigations, executive orders, and public pressure, aimed at individuals who have been vocal critics of the President, including former administration officials, political opponents, and their associated organizations.
* Loyalty Over Expertise: Key appointments and reassignments within the federal government, particularly at the DOJ and the FBI, have raised concerns that loyalty to the President is being prioritized over non-partisanship and professional expertise. This is precisely the kind of institutional corruption Trump claimed to be fighting against when he was on the receiving end of investigations.
* The Power of the Presidential Pulpit: Trump has consistently used his platform to openly call for investigations and prosecutions against specific political figures. Such direct pressure from a sitting President on the nation’s chief law enforcement body is widely viewed by legal experts as a violation of democratic norms designed to separate politics from justice.

The Double Standard

The critical issue is one of a blatant double standard. When he was being investigated, the process was a “witch hunt” and a “weaponization of government.” Now, when his administration directs attention toward his political foes, it is framed as “correcting past misconduct” or simply “enforcing the law.”
The danger here is not merely political disagreement; it is a fundamental threat to the rule of law. If the Department of Justice is viewed not as an impartial defender of the law but as a personal instrument of the President—to be used against those who oppose him and shielded from those who support him—the public’s faith in the fairness and independence of the justice system collapses.
In his attempt to dismantle what he called the “Deep State” and a politically weaponized government, the President risks creating exactly what he purported to fear: a system where law enforcement is dictated by political revenge, and the pursuit of justice is subservient to the pursuit of power. The irony is unavoidable, and the implications for American democracy are grave.

Van Wie is die Zetel Nu Eigenlijk? De Politieke Stoelendans

Wat gebeurt er als een politicus ruzie krijgt met zijn partij en besluit solo verder te gaan? Wie is dan de rechtmatige eigenaar van die ene plek in de Tweede Kamer? Is de zetel van de politicus zelf of van de partij die hem groot heeft gemaakt?
Het is een van de meest fundamentele en tegelijkertijd meest verwarrende aspecten van de Nederlandse democratie. Het korte antwoord is: de zetel is van de politicus. Maar de politieke realiteit ligt een stuk ingewikkelder.

Het Formele Antwoord: De Zetels Zijn Persoonlijk

Kijk je naar de Grondwet, dan is de situatie glashelder.
De Nederlandse Grondwet kent een cruciaal principe: stemmen zonder last of ruggespraak (artikel 67 lid 3). Dit betekent dat een lid van de Tweede Kamer, nadat hij of zij is geïnstalleerd, geen verantwoording verschuldigd is aan zijn of haar partij of aan de kiezers. De politicus vertegenwoordigt het hele volk en is vrij in zijn of haar stemgedrag.
De praktische consequentie hiervan is:
* De zetel is persoonlijk.
* Een politieke partij kan een gekozen Kamerlid de zetel niet afnemen, ook niet als hij of zij uit de partij wordt gezet of zelf opstapt.
* Het Kamerlid gaat in zo’n geval verder als een afsplitsing of ‘Groep X’ en behoudt alle rechten van een Kamerlid, inclusief spreektijd en budget.
Dit persoonlijke mandaat is een bewuste keuze: het beschermt de volksvertegenwoordiger tegen overmatige druk van partijleiders en waarborgt de onafhankelijkheid.

De Ethische Vraag: Van Wie Waren Die Stemmen?

Hoewel de wet duidelijk is, schuurt het in de praktijk vaak. De meeste stemmen worden in Nederland uitgebracht op basis van evenredige vertegenwoordiging, wat betekent dat kiezers stemmen op een partijlijst, niet op een districtkandidaat.
De politieke en ethische realiteit is daarom dat die zetel dankzij de partij is verworven:
* De Lijst en het Programma: De kiezer heeft gestemd op het programma, het gezicht, en de merknaam van de politieke partij.
* De Campagne: De zetel is behaald met de middelen, de vrijwilligers en de campagnekracht van de partij.
Wanneer een politicus de partij verlaat en de zetel meeneemt, wordt dit doorgaans gezien als het stelen van stemmen. Hoewel de wet het toestaat, vinden velen dat de politicus de zetel ethisch gezien zou moeten teruggeven aan de partij.

Waarom Verandert Dit Niet?

De discussie over het ‘zwevende Kamerlid’ laait bij elke afsplitsing weer op. Waarom wordt de wet dan niet veranderd?
Het aanpassen van de Grondwet om de zetel van de partij te maken, zou het risico met zich meebrengen dat Kamerleden ondergeschikt worden aan de partijtop. Dit kan leiden tot een minder vrije en minder kritische volksvertegenwoordiging, wat indruist tegen de geest van onze democratie.
De huidige situatie is dus een afweging tussen twee idealen: de vrijheid en onafhankelijkheid van de volksvertegenwoordiger versus de loyaliteit aan de partij en de wil van de kiezer. Voor nu heeft de Grondwet gekozen voor de onafhankelijkheid van de politicus, ook al leidt dat soms tot een politieke stoelendans.
Wat vind jij? Moet een politicus de zetel teruggeven als hij of zij de partij verlaat?

Kraken: Een Misdrijf of Een Noodkreet? De Wooncrisis Vraagt Om Een Wetswijziging

Sinds 2010 is het kraken van een pand in Nederland strafbaar. Wat ooit een maatschappelijk en politiek instrument was om structurele leegstand aan te vechten, is nu gecriminaliseerd. De wetgever koos er met de Wet kraken en leegstand voor om het eigendomsrecht heilig te verklaren, en de recente Wet handhaving kraakverbod (2022) heeft ontruimingen alleen maar sneller en harder gemaakt.
Maar de huidige realiteit kan deze wetgeving niet langer dragen. Met een torenhoge wooncrisis en duizenden mensen die geen betaalbaar dak boven hun hoofd kunnen vinden, staat de wet haaks op de sociale noodzaak.

De Kern van het Conflict: Eigendomsrecht vs. Woonrecht

Op dit moment is de juridische situatie duidelijk: wie een leegstaand pand kraakt, pleegt een strafbaar feit en riskeert een gevangenisstraf van maximaal een jaar. Dit betekent dat de politie en het Openbaar Ministerie (OM) ingrijpen, vaak met grote haast, om het pand te ontruimen.
De wet beschermt de eigenaar van het pand, zelfs als deze het pand jarenlang laat verkommeren of gebruikt als beleggingsinstrument. Dit is de morele spagaat: de wet bestraft de zoeker naar woonruimte, maar laat de pandeigenaar die bijdraagt aan de crisis ongemoeid.

Het Pleidooi: Terug naar het Civiele Recht

De tijd is rijp voor een fundamentele herziening van de wet.
Haal kraken uit het strafrecht en breng het terug naar het civiele recht, zoals de situatie vóór 2010.
Waarom is dit essentieel?
1. Echte Leegstand Wordt Aangepakt
Toen kraken een civiele kwestie was, lag de bewijslast bij de eigenaar om aan te tonen dat hij daadwerkelijk plannen had met het pand. Als een pand langer dan een jaar leegstond, stond de kraker juridisch sterker. Dit creëerde een gezonde maatschappelijke druk op eigenaren: gebruik het pand of loop het risico dat het gekraakt wordt. Door kraken nu als misdrijf te bestempelen, is die druk weggevallen, wat onbedoeld de leegstand en speculatie heeft gefaciliteerd.
2. Geen Criminalisering van Noodzaak
Kraken is voor de meeste mensen geen hobby, maar een daad uit noodzaak of een politieke uiting van wanhoop. Door dit te criminaliseren, bestraft de overheid mensen die zoeken naar een elementair mensenrecht: een woning. Het brengt hen in een strafbladpositie, wat hun toekomstige kansen op reguliere woonruimte alleen maar verder verkleint.
3. Efficiënter Bestuur en Rechtspraak
De overheid moet zich richten op het oplossen van de wooncrisis, niet op het ontruimen van panden. Door kraken uit het strafrecht te halen, kan de politie zich richten op zware criminaliteit, terwijl het conflict tussen kraker en eigenaar wordt behandeld waar het thuishoort: in de civiele rechtbank, waar de rechten en plichten van de eigenaar tegenover de maatschappelijke noodzaak kunnen worden afgewogen.

Conclusie

De strafbaarstelling van kraken is een wet die is ingehaald door de crisis. Het dient niet langer het maatschappelijk belang, maar beschermt de belangen van speculanten ten koste van woonzoekenden.
Willen we de wooncrisis écht te lijf gaan? Dan moeten we stoppen met het bestraffen van de slachtoffers en in plaats daarvan de middelen inzetten om leegstand te bestrijden. Terug naar het civiele recht: dat is een logische en rechtvaardige stap om het recht op wonen weer prioriteit te geven boven het recht op leegstand.

The Day That Changed History: German Reunification

The fall of the Berlin Wall on November 9, 1989, was a moment of euphoria. But that was just the beginning. Less than a year later, on October 3, 1990, one of the most profound political events of the 20th century was completed: the reunification of East and West Germany.
This day, now celebrated annually as the Day of German Unity (Tag der Deutschen Einheit), marked the official end of German division and the Cold War in Europe. But how did this happen, and why was it such a monumental step?

From Wall Fall to Unity: A Race Against Time

After the borders opened, the communist regime in the GDR (German Democratic Republic) rapidly collapsed. Thousands of East Germans flowed into the West, and the call for reunification became unstoppable.
The governments of the Federal Republic of Germany (BRD, West) and the GDR realized the moment was now. Reunification had to happen quickly, before the GDR descended into chaos or other world powers intervened.

The 2+4 Treaties

German reunification was not a purely internal affair. After World War II, Germany was still under the control of four Allied powers: the United States, Great Britain, France, and the Soviet Union. Their approval was crucial.
This led to the so-called Two-plus-Four Treaties (BRD + GDR plus the four Allied powers). These treaties negotiated:
* The official termination of the four powers’ rights in Germany.
* The final borders of the unified Germany.
* The departure of Soviet troops from East Germany.
Thanks to diplomatic efforts, particularly by Chancellor Helmut Kohl, the four powers eventually agreed. The path was clear.

October 3, 1990: The Formal Unification

On October 3, 1990, the five states (Länder) of the former GDR formally acceded to the Federal Republic of Germany. The GDR ceased to exist.
On this day, Berlin erupted in a huge public celebration. For the first time in 45 years, Germany was a single, sovereign nation once more, with Berlin as its restored capital. It was a moment of immense joy and relief, ending decades of separation and lack of freedom.

The Aftermath: Unity Is More Than a Signature

The euphoria quickly gave way to the enormous task of merging two fundamentally different economic and political systems.
* Economic Challenges: The communist economy of the GDR collapsed. West Germany invested massive sums into the infrastructure and industry of the East to equalize living standards, a process that is still ongoing.
* Mental Divide: Despite the reunification, differences in mentality and life experience between Easterners (Ossis) and Westerners (Wessis) still exist. The “growing together again” of society has proven to be a long and complex process.
Nevertheless, Germany has proven that a peaceful revolution and reunification are possible. The Day of German Unity is not just a commemoration of a political merger, but a celebration of democracy, freedom, and the power of a people who refused to remain divided.
What do you find the most remarkable aspect of German reunification: the speed with which it happened, or the long-term challenges it brought?

De grens van demonstratievrijheid: waarom het verbranden van een Koran geen recht is

De (recente) gebeurtenissen rondom het verbranden van heilige boeken, zoals de Koran, hebben een intense discussie teweeggebracht. Aan de ene kant staat de vrijheid van meningsuiting en demonstratie, een fundamenteel recht in democratische samenlevingen. Aan de andere kant staan de diepe gevoelens van respect, geloof en identiteit die zo’n daad raakt. Het is een complex debat, maar er zijn sterke argumenten om de verbranding van de Koran, of welk heilig boek dan ook, niet onder het demonstratierecht te laten vallen.
Laten we beginnen met het doel van het demonstratierecht. Dit recht is ontworpen om burgers in staat te stellen hun stem te verheffen, hun onvrede te uiten en te pleiten voor politieke of sociale verandering. Het is een cruciaal instrument voor een gezonde democratie. Echter, de wetten die dit recht beschermen, bevatten ook grenzen. De vrijheid van meningsuiting stopt waar deze overgaat in haatzaaien, aanzetten tot geweld, of het opzettelijk beledigen van groepen op basis van hun religie of afkomst.
De verbranding van de Koran overschrijdt deze grens. Het is geen constructieve bijdrage aan het maatschappelijke debat. Het is geen protest tegen een specifiek beleid of een maatschappelijk probleem. Het is een daad die uitsluitend is bedoeld om te kwetsen, te provoceren en een hele bevolkingsgroep te vernederen. Het is een symbolische aanval op de identiteit en het geloof van miljoenen mensen wereldwijd. De actie is niet gericht op het overbrengen van een politieke boodschap, maar op het aanwakkeren van haat en verdeeldheid. Het is een provocatie die de maatschappelijke vrede ondermijnt.
De wetgeving zou hier duidelijker moeten zijn. In plaats van te focussen op de specifieke handeling van het verbranden, zou de nadruk moeten liggen op de intentie en het effect van de actie. Een demonstratie mag geen haatzaaien zijn. Een demonstratie mag niet gebruikt worden als middel om een hele bevolkingsgroep te vernederen. Door de verbranding van heilige boeken te verbieden als onderdeel van het demonstratierecht, zenden we een duidelijk signaal uit. Een signaal dat onze samenleving respect en wederzijds begrip boven haat en provocatie stelt.
De vrijheid van meningsuiting is een kostbaar goed, maar het is geen vrijbrief voor haat. Het is tijd om een duidelijke lijn te trekken en te zeggen: dit is geen demonstratie, dit is provocatie en haatzaaien. En dat is iets wat geen enkele samenleving zou moeten tolereren.

The Weight of Guilt: How the Holocaust Shapes Western Attitudes Towards Israel

The complex relationship between Western nations and Israel is often a topic of intense debate, but to truly understand it, we must first confront the ghost in the room: the Holocaust. This historic atrocity, the systematic genocide of six million Jews, has left a deep and lasting imprint on the Western psyche, fundamentally shaping how countries relate to the state of Israel.
For many European nations, a profound sense of historical guilt over their complicity or inaction during the Nazi era is a powerful driver of foreign policy. This isn’t just a matter of regret; it’s a collective burden. The failure to protect Jewish communities from the Nazi death machine led to a widespread, unspoken vow: “Never again.”
This moral imperative became a key factor in the international support for the creation of Israel in 1948. The new state was not just another nation; it was a sanctuary, a promised homeland for a people who had been persecuted for millennia and nearly wiped out in a terrifyingly short time. Supporting Israel’s right to exist became a form of penance—a way for the West to atone for its past failures.
This deep-seated guilt has significant implications for how international relations are conducted today.

A Shield Against Criticism

The most significant effect is the creation of a strong reluctance to criticize Israel. For many leaders and citizens, particularly in Germany and other European countries, open criticism of Israeli actions can feel uncomfortably close to antisemitism. The fear of being seen as repeating past mistakes can lead to a kind of “double standard,” where Israel’s actions are judged less harshly than those of other nations. This doesn’t mean criticism is absent, but it often comes with a more cautious tone, and those who voice it are sometimes accused of having ulterior motives.

A Moral and Political Obligation

For many, supporting Israel’s security isn’t just a political choice; it’s a moral obligation. This is a sentiment deeply felt in the United States, which provides substantial military and financial aid to Israel. This commitment is rooted not only in shared democratic values but also in a post-Holocaust understanding that Israel must be strong enough to defend itself, ensuring the Jewish people will never again be left vulnerable.
While this guilt-driven policy has fostered a strong, supportive alliance, it also complicates the Israel-Palestine conflict. The historical context makes it challenging to hold balanced discussions about the rights of Palestinians, who are often viewed through a lens that prioritizes Israel’s security above all else.

Ultimately, the shadow of the Holocaust continues to loom large over international diplomacy. It reminds us that history is not just a collection of dates and events but a living, breathing force that shapes our present and future, for better or for worse.

The Silent Chimes of Oakhaven

In a small, secluded village nestled between rolling hills and dense forests, an old clock tower stood majestically atop the village hall. For generations, the clock had dictated the rhythm of life in Oakhaven. It struck the hours, marked the beginning and end of the workday, and called the villagers together for celebrations and meetings. The people of Oakhaven trusted the clock implicitly; it was the heartbeat of their community.
On a sunny Friday morning, precisely October 10, 2025, the clock suddenly stopped. Its large hands were frozen at two minutes to twelve. Initially, the villagers paid little attention. Perhaps it was a malfunction, or a spring that was too tight. The village blacksmith, a skilled man with golden hands, would surely fix it quickly. But as the hours passed and the clock remained stubbornly still, an uneasy feeling began to creep through Oakhaven.
The silence of the clock was deafening, an ominous void that drowned out the normally lively village sounds. Children no longer played boisterously in the streets, adults’ conversations quieted, and even the birds seemed to fall silent. The absence of the familiar ticking and chimes created a strange disorientation. Without the clock, time itself seemed to have come to a standstill in Oakhaven.
The true reason for the clock’s stoppage turned out to be far more sinister than a simple malfunction. Thousands of kilometers away, in a remote corner of the world, a nuclear power plant had failed. A series of human errors, combined with unforeseen technical defects, led to a catastrophic meltdown. The explosion was colossal, the impact unimaginable. A wave of electromagnetic pulse (EMP) shot into the atmosphere, spreading with the speed of light. This pulse, invisible but deadly to technology, crippled all electronics in its path. Clocks, phones, computers, cars – everything ceased to function.
Oakhaven, though far removed from the disaster, did not escape the consequences of the EMP. The old clock tower, mechanical in nature but with an electronic striking mechanism, was one of its many victims. It was one of the first signs of the approaching catastrophe that would engulf the world.
In the days that followed, without contact with the outside world and with the clock persistently stuck at two minutes to twelve, the truth slowly began to dawn on Oakhaven. Rumours of strange lights on the horizon and the absence of telecommunications fueled the fear. The silence of the clock, which had at first merely been uncomfortable, now became a chilling reminder of the fragility of their existence. Time had not stopped, but the world around them had irrevocably changed. The clock of Oakhaven remained frozen, an eternal monument to the moment the world’s time broke beyond repair.

The False Promise: Why Populism Is Not a Solution 🤥

Populism. You hear it everywhere. It seems like a simple, tempting solution to complex problems. Populist leaders promise to represent the voice of the ‘common people’ against a corrupt and distant elite. They speak a language that is relatable, and their message often resonates with people who feel ignored or forgotten. But behind this appealing facade often lurk dangerous mechanisms that can undermine democracy and society. Populism is not a cure-all; it’s more like a poisonous pill with a sweet coating.

Populism versus Democracy: A Fundamental Tension 🏛️

One of the biggest misconceptions about populism is that it’s the same as democracy. It is not. In fact, it’s often at odds with the core principles of a healthy democracy. Democracy is all about pluralism and checks and balances. Pluralism means there’s room for different opinions, interests, and groups. Checks and balances, such as an independent judiciary and a free press, ensure that the power of the government is limited and controlled.
Populism, on the other hand, reduces politics to a simple opposition: ‘us’ (the pure people) versus ‘them’ (the corrupt elite). There is no room for nuance, compromise, or dissenting opinions. Anyone who disagrees with the populist leader is considered part of the elite or, worse, a ‘traitor’ to the people. This undermines the necessary dialogue and willingness to compromise that are essential for a functioning democracy.

Two Sides of the Same Coin: Left versus Right Populism ⚖️

While right-wing populism often dominates the news with themes like immigration and cultural identity, it is important to recognize that populism exists across the political spectrum. The methods and consequences are similar, even if the ‘enemy’ that is designated differs.
* Right-wing populism often targets the political and cultural elite. The ‘enemy’ is the globalist elite or ‘woke’ culture. They prey on fears of change, loss of national identity, and concerns about immigration. The promised solution is usually a return to a (fictional) golden past, with strong national borders and a reaffirmation of traditional values. This can lead to the exclusion of minorities and the undermining of the rule of law.
* Left-wing populism focuses on the socioeconomic elite, such as bankers, ‘big capital,’ and the “neoliberal” establishment. The ‘enemy’ is the economic system that creates inequality and exploits the common worker. The promised solution is often a fundamental redistribution of wealth, where the will of the ‘exploited people’ is central. This sounds noble, but in practice, it can be just as problematic. The emphasis on an irreconcilable class struggle and the rejection of economic expertise can lead to unrealistic promises, economic instability, and in the worst-case scenario, to the hollowing out of independent institutions like central banks or the judiciary that are not aligned with the ‘will of the people.’
Both forms of populism share the same underlying logic: they paint a simplistic worldview in which a pure people are betrayed by a malevolent elite. The leader claims to be the sole representative of the people’s voice, and any criticism is dismissed as an attempt by the elite to maintain power.

The Isolated Leader and the Glorification of Ignorance 🧠

Populist leaders, regardless of their political stripe, often present themselves as the only true representatives of the people. They bypass traditional political institutions and expertise, preferring direct communication with their followers through mass rallies and social media. The truth is often stretched or distorted in the process. ‘Facts’ are replaced by ‘feelings’, and complex problems are reduced to simple slogans.
Experts, scientists, and journalists are cast as enemies of the people. Knowledge and factual information are devalued, which leads to a climate where disinformation and conspiracy theories can flourish. This is not only harmful to public debate, but it also prevents the discovery of genuinely effective and sustainable solutions to the problems facing society.

Polarization and Divide-and-Conquer 💔

One of the most destructive consequences of populism is the increasing polarization in society. By constantly creating an ‘us versus them’ narrative, groups are pitted against each other. Minorities, immigrants, dissenters, and even political opponents are often used as scapegoats for societal problems. This leads to distrust, social tension, and sometimes even violence. Instead of forging unity, populism sows division and fragmentation.
The result is a society that is torn apart, making it difficult to work constructively toward a common future. Populism’s promise to unite the ‘people’ actually leads to the opposite: a deep division and hostility.

Conclusion: More than a Political Style 🤔

Populism is more than just a political style; it is an ideology that in its essence undermines the pillars of democracy. It offers a false promise of simple solutions and direct popular sovereignty, but in practice, it leads to the weakening of institutions, the devaluation of facts, and the polarization of society. This applies to both the right-wing and left-wing versions.
Instead of embracing populism, we must invest in a democracy that is inclusive, responsible, and robust. A democracy where we don’t see each other as enemies, but as fellow citizens who engage in dialogue to address complex challenges. This may be less simple and fast than the populist solution, but it is the only path to a healthy and sustainable society.

What do you think? How can we restore dialogue in society?